Simon 7th in World Championship final

August 27th 2003 - After a fast and exciting race, Simon has finished 7th of the World in the Paris Championship. Just 3 days after running a season's best of 8.18 in the heats, he lower his mark to 8.13.74 in the final.

I was shocked by the high initial pace and needed some 5 laps to fully recover. My last lap was so fast, I was somewhat disappointed that I couldn't overtake the 5th and 6th finishers, as I came very close to them. Altogether, after a winter full of injury, this is a good result", Simon reported from the mixed zone.

AUDIO: Andy Houtkamp (Dutch radio) on tuesday's races (mp3, 6 min, 1.5 Mb)
AUDIO: Post-race interview with Simon on Dutch radio (mp3, 1.35min, 350 Kb)

(Recorded by Coen Schilderman, webmaster of Jacqueline Poelman)

Race info

 1  Saif Saaeed Shaheen        QAT  8:04.39 
 2  Ezekiel Kemboi             KEN  8:05.11        
 3  Eliseo Martín              ESP  8:09.09 (PB)    
 4  Bouabdallah Tahri          FRA  8:10.65        
 5  Abraham Cherono            KEN  8:13.37        
 6  Luis Miguel Martín         ESP  8:13.52 (SB)  
 7  Simon Vroemen              NED  8:13.71 (SB)    
 8  José Luis Blanco           ESP  8:17.16        
 9  Jukka Keskisalo            FIN  8:17.72 (PB)    
10  Ali Ezzine                 MAR  8:19.15        
11  Yoshitaka Iwamizu          JPN  8:19.29     
12  Khamis Abdullah Saifeldin  QAT  8:28.37 
13  Abdelkader Hachlaf         MAR  8:35.17      
    Reuben Kosgei              KEN  DNF        
    Luleseged Wale             ETH  DNS        

Intermediate: 
 
1000m  Shaheen Saif Saaeed QAT 2:36.24
2000m  Shaheen Saif Saaeed QAT 5:19.58 

Verslag ANP

Simon Vroemen stond vandaag na zijn zevende plaats in de WK-finale van de 3000 meter steeple verbaasd naar zijn eigen beste seizoentijd te kijken. "Ik had na de eerste ronde al geen kracht meer", zei hij over het verloop van de race. De Europees recordhouder ging kapot aan het hoge tempo dat de nieuwe wereldkampioen Saif Saaeed Shaheen en zijn makker Saifeldin het veld direct oplegden. "Ik heb op karakter deze tijd gelopen", meende Vroemen, die zaterdag nog zeer eenvoudig naar de tweede plaats in zijn serie liep. "In die race had ik zeveneneenhalve ronde veel kracht. Ik ben verbaasd dat ik met een klotegevoel deze tijd loop." Vroemen liep zijn snelste seizoensrace in 8.13,71. Vooraf had hij zich een plaats tussen tien en drie gegeven. Zeven klopte dus wel. "Maar ik heb geen grote rol in de wedstrijd kunnen spelen. Als je met de tong op de knie als zevende eindigt, vind ik dat geen reden tot juichen." Vroemen meldt zich volgende week in Brussel bij de Golden League. "Als de wedstrijd daar anders wordt ingedeeld, loop ik onder de 8.10."

Source: ANP

Simon Vroemen en de WK atletiek

'Je gaat hierdoor toch nadenken'

Hij werd zevende. Met uitzicht op meer. Want wat als Simon Vroemen zich normaal kan prepareren op het olympische seizoen?

Door Marc Hoeben

‘Ik word volledig gedreven door dromen en prestaties. Als ik voor het geld zou gaan, zou ik beter voor Shell in het buitenland gaan werken. Dan verdien ik vijf keer zo veel’

Hijgend en zwetend leunt hij tegen de boarding. De gedachten zijn nog niet volledig geordend en het is ook voor hemzelf de vraag wat hij er van moet denken. Zevende in de WK-finale van de 3000 meter steeple. Moet hij tevreden zijn? Of had er meer ingezeten? Simon Vroemen verzinkt in een innerlijk gesprek. "Na elke race zeg je dat het beter had gekund. Ik zat dicht bij plek vijf. Vraag je je af of je toch niet honderd meter eerder had moeten aanzetten."
Het is laat op de avond, het geschreeuw vanaf de tribunes in het immense Stade de France galmt na in de oren. Er moet eerst maar een nachtje rust overheen. De volgende dag klinkt vanaf het voorplein bij het universiteitscomplex in Parijs, waar de atleten zijn gehuisvest, een montere kreet. Vroemen is in aantocht en hij heeft zijn beste humeur meegebracht. Wat zou hij ook moeten treuren? Vroemen schetst het ongelukkige perspectief van dit seizoen. Het Europese zilver van vorig jaar in Munchen bleek wrang genoeg een vervelend staartje te hebben. Het begon met pijn aan de rechterkant van de lies, om later ook door te schieten naar de linkerkant. "Het straalde echt uit naar benen, tenen, zenuwen."
Het vermoeden van een dubbele liesbreuk was meteen gerezen. Maar Vroemen kon dat wel denken, het vaststellen van de juiste diagnose liet op zich wachten. Op de mri-scan viel niks te zien, zijn sterke buikspieren verhulden de kwetsuur. Pas eind november, na een lange periode van gedwongen rust, werd de knoop, met sportarts Peter Vergouwen, doorgehakt. "Ik kon binnen een week, begin december, onder het mes. Ik zal, ha, wel wat mensen op de wachtlijst wat verder naar achteren hebben gedrukt." Optimisme ligt in zijn aard. Een maandje rust na de operatie, dacht hij, en dan zou hij er weer vol tegenaan kunnen. Dat viel bitter tegen. "Tot 1 maart heb ik op een matje gelegen, om met oefeningetjes alles sterker te maken. Was een slopende periode. Ik zag iedereen al goed draaien en ik lag daar maar. Ik begon me een beetje zorgen te maken. Want wat kon het nog worden?"

Hij wilde zo graag en die gretigheid had alles te maken met 2002, het jaar van zijn late doorbraak, op zijn 33ste. Vroemen verzorgde de zeldzame hoogtepunten in de Nederlandse atletiek. Het zilver van München was een maand eerder in Monaco voorafgegaan door een Europees record, in 8.06,91. "Ik had een top zes-klassering voor deze WK in gedachten, met dat Europese record in mijn achterhoofd. Goed, misschien was dat ook wel een uitschieter. Ik zei toen al dat ik liever dit jaar vier keer onder de 8.15 zou lopen, dan één keer onder de 8.06. En daarbij zou de top zes passen. Maar die hoop heb ik meteen laten varen door die liesbreuk. "Het gebeurt je gewoon. Er was geen paniek. Ik zat thuis, ik moest erin berusten, ook al was het klote. Paniek ontstaat vaak als je midden in het seizoen iets krijgt, als je dan bijvoorbeeld een spier in de kuit scheurt. Dit kwam nog in een redelijk gunstige periode. Rust houden ligt mij ergens niet. Maar aan de andere kant, als dat het plan is, kan ik me er heel gemakkelijk bij neerleggen. Mijn trainer, Bram Wassenaar, en ik hebben keihard gezegd dat ik tot 1 juli geen wedstrijden kon doen. Was het mentaal makkelijk."
Dat mocht dan wel zo zijn, zes weken later dan normaal, rekent hij voor, stopte hij met het vreten van kilometers en het gevolg was ook dat hij zich nauwelijks kon testen in wedstrijden. Iedere collega zou zenuwachtig naar de beurs hebben gekeken. Zo niet Vroemen. "Ik kijk totaal niet naar inkomsten. Ik had een week voor de WK in Zürich duizenden euro's startgeld kunnen krijgen. Ik heb het afgezegd omdat ik het niet vond passen in mijn voorbereiding. Ik heb het voordeel dat ik twintig uur per week voor Shell werk en dat ze me daarnaast nog sponsoren."

Vroemen, inmiddels 34, is niet meer zo snel van zijn stuk te brengen. Hij zegt dat er een les in het gewijzigde seizoen zit. Hij speelt met de gedachte om volgend jaar, met de Spelen in Athene als vanzelfsprekend hoogtepunt, de lijn door te trekken. Minder wedstrijden, zuiniger programmeren. Het zijn de woorden van een ervaren atleet, die een volwassen relatie onderhoudt met trainer Bram Wassenaar. "Ik zit vanaf 2001 bij hem en heb in die tijd een enorme groei doorgemaakt. Het grappige is wel dat ik dus eigenlijk alles volledig aan hem zou moeten overlaten. Hij weet Kamiel Maase en mij altijd precies op het juiste moment in vorm te krijgen. Bram is ook wel een trainer voor mensen die heel zelfstandig zijn. Kamiel en ik zijn boven de dertig en intelligente jongens. Bram houdt er van met volwassen atleten de discussie aan te gaan. Is alleen maar goed. Als je vijftien jaar ervaring hebt, is het stom om klakkeloos naar je trainer te luisteren. Weet je onderhand wel wat goed is en wat niet. En je ziet altijd nieuwe dingen. Bij verschillende wedstrijden is het mij opgevallen dat ik een hard begin van de race niet goed aankan. Als het dan ook bij de WK gebeurt, spreek je het misschien een keer uit. Misschien dat daarin nog winst valt te halen. Als het volgend jaar goed gaat, kan het doel een medaille bij de Spelen zijn."
Vol vuur vertelt hij het. De adrenaline is een dag na de WK-race nog nauwelijks gezakt. De wereld heeft een krankzinnige finale gezien. Tussen de voor Qatar lopende Keniaan Stephen Cherono, onder de naam Saif Saaeed Shaheen, en diens voormalige landgenoot Ezekiel Kemboi. Vroemen glimlacht: "Ze probeerden elkaar af te maken, dat is toch het spelletje. Ze hebben het hele voorseizoen op tienden van elkaar gezeten, met altijd Cherono als winnaar. Deze jongens zijn niet geinteresseerd in 7.58 in de WK-finale. Ze willen de wereldtitel, dat is het enige wat telt. Vind ik grappig. En normaal."
Shaheen koos voor het geld. Hij ging naar Qatar voor een levenslang maandsalaris van 1000 dollar, wat voor de gemiddelde Keniaan een jaarinkomen is. Naar verluidt leverde de wereldtitel hem een miljoen dollar op. Vanuit financieel oogpunt een te billijken stap, maar hij haalde zich wel de woede van de Kenianen op de hals en daarnaast ontbrandde de discussie of atletiekfederatie IAAF niet beter een stokje voor dit soort praktijken kon steken. Het IOC hanteert bijvoorbeeld scherpere regels, waardoor Shaheen volgend jaar op de Spelen zal ontbreken. Vroemen: "Het is een slechte ontwikkeling voor de sport. Voor het Westerse publiek lopen er dan veel te veel zwartjes voorop. Maar ik heb ook wel eens gezegd, over de redenering dat het niet eerlijk zou zijn: wij hebben volledig leren leven met de regel dat er maar drie lopers per land mogen meedoen. Maar bij de WK zou het ook zo kunnen zijn dat gewoon de beste lopers meedoen, ongeacht uit welk land ze komen. Paul Koech heeft dit seizoen twee keer 8.06 gelopen maar zit wel thuis in Kenia tv te kijken. En wat zal hij er van hebben gevonden dat Simon Vroemen met 8.19 wel naar de WK is gegaan?" De Kenianen, het blijft in zijn discipline een hoofdstuk apart. "Wat ik wel mooi vind: het zijn in hun lopen enorm rauwe bolsters, ze hebben nauwelijks een goede techniek voor de horden. En ik zag een Keniaan hier in de metro zitten. Volgens mij was hij voor het eerst van zijn leven in een wereldstad. Hij zat zijn ogen uit te kijken. Zo van: goh, ze hebben hier treinen onder de grond. Denk ik: misschien rijdt hij in Kenia wel op een paard."
Nederland heeft Simon Vroemen, tweede op de EK, zevende op de WK, in 8.13,71, toch de derde tijd uit zijn loopbaan. Een atleet, een tikkeltje merkwaardig, die nog nooit in Kenia is geweest. "Ik vind het een rare cultuur dat momenteel bijna alle Nederlanders Kenia opzoeken. Ik sluit niet uit dat ik er in januari naar toe ga. Maar je moet niet denken dat je als Europeaan zo gaat lopen door daar te trainen. Het zou mijn grootste fout zijn door me aan de Kenianen te spiegelen. Ze hebben geen techniek, ze lopen niet al te slim, er zijn geen kunststofbanen en veel Europeanen worden daar ziek. Komen ze met malaria terug, of hebben ze vaak last van voedselvergiftiging. Je denkt toch niet dat er ooit een Spanjaard naar Kenia zal gaan? Kijk, ik ben wel heel nieuwsgierig, maar ik ben ook heel calculerend. Ik heb niet al te sterke darmen, misschien ga ik liever na mijn carričre naar Kenia. Ik hoor wel mooie verhalen van die andere jongens, hoor. Over eindeloze paden, over dat er geen reet te doen is, dat je je volledig op het lopen kunt concentreren. Dan denk ik: tsja, ben ik wel zo?"
Nee dus, zo is hij niet. Maar hoe dan wel? "Ik zou eerst stoppen na Sydney 2000. De officiële lezing, ha, is nu dat ik stop na Athene 2004. Maar ja, wat als ik nog steeds vooruit ga, of bijvoorbeeld derde word op de Spelen? Zeggen sommigen: kun je op je hoogtepunt stoppen. Anderen vinden dat ik dan nog een jaar geld moet scheppen. Maar zo zit ik niet in elkaar. Ik word volledig gedreven door dromen en prestaties. Als ik voor het geld zou gaan, zou ik beter voor Shell in het buitenland gaan werken. Dan verdien ik vijf keer zo veel.
"Als doel zal ik voor volgend jaar zeggen: de top zes op de Spelen. Maar mijn droom is toch gewoon een medaille. Zou onderhand een keer tijd worden dat we met de Nederlandse atletiek medailles gaan scoren. We krijgen veel krediet van NOC*NSF. Is wel eens anders geweest. Ze vonden atleten maar zeikerds, we hadden continu het verhaaltje klaar hoe moeilijk het in de atletiek wel niet was om medailles te halen. Die knop is volledig omgegaan. Het was slikken of stikken. Maar er zijn atleten van wie ik denk: heb je de motivatie nog wel? Die hebben een paar jaar geleden vette sponsors binnengehaald en van dat geld een huis gekocht. En dan vinden ze het wel mooi. Nou, dat is geen goede drijfveer."

Het stiefkindje van de Nederlandse sport

In het pre-olympische seizoen staat de Nederlandse atletiek er iets beter voor dan vier jaar geleden. Maar grote blijdschap is nog niet op zijn plaats.

Door Marc Hoeben

Voor sommigen is de financiële zekerheid van de A-status van NOC*NSF het hoogste doel in het leven.

Hoe het nou werkelijk was? Secondenlang viel Bram Som stil. De wat onhandige glimlach, het onverbeterlijke optimisme van iets eerder, het bleek toch niet meer dan een pose. Minstens een finaleplaats op de 800 meter was de verwachting geweest, misschien een plek op het podium of net daarachter. Maar hij was roemloos uitgeschakeld in de halve finales van de WK atletiek in Parijs. In de stilte lag het werkelijke antwoord.
Wat hem restte was een ontluisterende terugreis van het Stade de France naar zijn kamer op het universiteitscomplex en, naar hij dacht, een goed gesprek met Honoré Hoedt. Maar, opvallend, de coach meldde zich een stief uurtje later op de vrijdagavond op een terras naast het stadion, in het spoor van een bestuursdelegatie van de KNAU. Die afspraak stond nu eenmaal al vast, zo heette het. Het is maar waar je prioriteiten liggen.
Met Som verloor de Nederlandse atletiek een belangrijk deel van het kleine beetje glans dat de sport zichzelf in het pre-olympische seizoen probeerde aan te praten. Een ander opvallend element in dat wankele verhaal vormde de aftocht van polsstokhoogspringer Rens Blom. Bij de WK indoor van maart in Birmingham was hij nog derde geweest, maar als zo vaak bleek het geen garantie voor een succesvol vervolg in de buitenlucht. Blom zag zelfs de hoop op een finaleplaats in rook opgaan en beklaagde zich over de insteekbak. Het zou in het nadeel van een kleine en lichte springer als de Limburger zijn geweest. Enkele dagen later gold het als een onhoudbaar excuus, aangezien met de verrassende Italiaan Guiseppe Gibilisco een lichtgewicht de wereldtitel voor zich opeiste. Waren Som en Blom tenminste nog in zak en as, hoe anders moet blijkbaar naar een behoorlijk deel van de nationale top worden gekeken. Het vreugdevuur werd net niet aangestoken, maar rond de vrouwen van de estafetteploeg op de 4x100 meter gonsde een bizarre voldaanheid. Ze waren, geweldig, twaalfde geworden en hadden zowaar een nominatie voor de Spelen in de wacht gesleept. Voor sommigen is de financiële zekerheid van de A-status van NOC*NSF het hoogste doel in het leven.
Met misplaatste trots ook deed de KNAU vooraf kond van de omvang van de delegatie in Parijs. Liefst 25 atleten, omgeven door bijna net zo veel man begeleiding, gingen er naar de Franse hoofdstad. Hoe meer zielen, hoe meer vreugd, met hetzelfde motto worden er jaarlijks talloze schoolreisjes georganiseerd. Maar wie in de topsport serieus genomen wil worden, kijkt niet naar omvang maar naar kwaliteit.
De Nederlandse atletiek moest zich in Parijs behelpen met een vierde plaats (Lornah Kiplagat), twee zevende plaatsen (Simon Vroemen en Gert-Jan Liefers) en twee achtste plekken (Kamiel Maase en mannen estafette). Niet door de genoemde atleten was het een tegenvallende oogst, zij presteerden naar behoren of verrassend goed. Maase was de beste Europeaan op de tien kilometer, in het lopen van Liefers zit een langzame ontwikkeling, Vroemen maakte er het beste van na een dubbele liesbreuk en de mannen van de estafette 4x100 deden met een nationaal record (38,63) op een WK zelfs on-Hollands aan.
De tegenvallers zaten hem vooral in de pech (acute blessure) van kogelstootster Lieja Tunks-Koeman en de absentie van Blom en Som in de finale. Som blijft daarbij een apart hoofdstuk. De 23-jarige is zonder twijfel een van de beloftevolste atleten, op het meest competitieve loopnummer. In de eendagswedstrijden van Rome (Golden League) en Londen scoorde hij dit seizoen respectievelijk de derde en de tweede plaats, het zorgde ook bij coach Hoedt voor de menselijke en tragische vergissing dat er iets moois gloorde. Maar Som bewees opnieuw de toernooivorm (nog) niet aan te kunnen en sprak van een tactische fout, ingegeven door een gebrek op het mentale vlak. Het zal een blijvende zorg zijn van de in Parijs afwezige mentale coach Bill Gillissen (in Barcelona met de hockeysters) en het roept tevens vragen op over zijn begeleiding tijdens een groot evenement. Hoedt heeft hem in acht jaar gebracht tot waar hij nu is, het indrukken van de juiste knop bij een WK heeft het nog niet opgeleverd.
In het pre-olympische seizoen staat de Nederlandse atletiek er iets beter voor dan vier jaar geleden, toen Maase in Sevilla met zijn achtste plek op de tien kilometer het beste uit de verf kwam. In tegenstelling tot de technische disciplines spreekt uit de loopnummers een langzame progressie. Of we er net zo vrolijk van moeten worden als de altijd optimistische technische staf, valt nog maar te bezien. Troy Douglas nam in Parijs afscheid als individueel atleet, Europese toppers als Vroemen en Maase nemen volgens verwachting na Athene 2004 afscheid van de baan. De feiten van Parijs wijzen erop dat atletiek voorlopig het stiefkindje van de Nederlandse sport blijft.

Source: Marc Hoeben, Sportweek

Een circus-act in Parijs

Column written for Dutch "Atletiek Magazine".

De middagmaaltijd in het atletendorp in Parijs wil maar niet echt vlotten. De zenuwen voor de WK finale hebben de eetlust tot een minimum beperkt. Het eten is verworden tot een noodzakelijk kwaad om de energie aan te vullen van mijn korte ochtendloopje en de batterij op te laden voor vanavond. In vergelijking met het eten gaat het middagdutje me nog redelijk ontspannen af. In de metrorit naar het Stade de France zie ik mijn tegenstanders al zitten. De een keuvelt, de Keniaan slaapt.

Op het streng beveiligde inloopveld heb ik nog een uurtje voordat ik ga inlopen, dat grotendeels gevuld wordt met de klanken van Rappers Delight en Metallica op mijn koptelefoon. Maar iets eerder inlopen dan normaal, denk ik, want 40 minuten voor de wedstrijd word ik al verwacht in de eerste van twee callrooms. Pardon, callroom? Ja, de eerste is een hokje zo groot als mijn slaapkamer, waar je tas wordt doorzocht op verboden items als telefoons, discman en reclame-uitingen. Startnummers, nationaal tenue en schoeisel komen pas aan bod in de tweede callroom, die we na een stille tocht van 5 minuten door de catacomben van het bruisende stadion bereiken. Deze ruimte maakt het echt te bont: 15 nerveuze atleten samengepakt in een hokje van evenzoveel vierkante meter. Broeknummers opplakken, spikes aantrekken, tegenstanders in de ogen loeren, en met wat sprongetjes het lichaam wakker houden. Stress op de vierkante meter. Vanaf hier gaat het in keurig gelid verder de catacomben door, zwijgend richting de arena, waar een brullend publiek vooral de Franse matadoren verwelkomt. Of hoor ik hier en daar ook mijn eigen naam, uitgeroepen in vloeiend Nederlands?

Dit is de circusact die je als steeple-artiest al vaker opgevoerd hebt. De TV camera loopt, de huiskamer kijkt mee naar een nieuwe groep atleten die op en top klaar staat voor de race. The European record holder from France... and another European record holder from ‘les Pays-Bas’? Het kan allemaal. Je bent artiest en je doet je kunstje.

Hijgend van spanning en inspanning wandel ik van de baan; niet in rechte lijn naar je kledingtas, maar tussen een lang parcours van groene schotten door die zigzaggend en kronkelend opgesteld staan. Dit is de wereld van de mixed zone: de atleten tussen de schotten, de verzamelde pers aan de andere kant. Lampen aan voor Studio Sport, een hijgende en zwetende atleet is immers het mooist. Dan de radiostations, die het cassettebandje hebben ingewisseld voor de perfectie van digitale audio. En tenslotte de schrijvende pers, voor kranten, weekbladen en Atletiek Magazine. The Spanish press?? OK!

Een uurtje en een gecontroleerd plasje later sta ik buiten op het uitloopveld. Heeft uitlopen nog wel zin? Doe toch maar even, de nacht is nog lang. Slapen lukt toch niet, met zoveel adrenaline in het lijf. De volgende act, die van het nachtleven, lonkt. Eindelijk.

“Steeple” Simon

Pictures

Your reaction on this newsitem