A great farewell at the Groningen 4 Miles

October 9th 2006 - In the great ambience of the Groningen 4 miles, won by Eliod Kipchoge, Simon celebrated his farewell to international steeple chasing. Simon, hindered by a serious achilles tendon inflammation, ran the race at a somewhat slower pace and joined his girlfriend Adrienne Herzog in the run. He finished in 38th position in 21.09 minutes. <p> "I really enjoyed this race, especially the presence of so many international steeple chase runners in the race. The large spactator crowds alongside the road chhering me on was fantastic. Moreover, there were many friends waiting for me at the finish line, who made my finish very very special!", Simon summarised his excitement.

Race info

Simon Vroemen hangt spikes aan de wilgen

Na 6436 van de 6437 meter van de 4 Mijl van Groningen knielde Simon Vroemen op het plaveisel van de Vismarkt. Hij kuste de grond, stond op, deelde wat high fives uit, en ging breed lachend door de finish. De laatste internationale wedstrijd van de 37-jarige atleet uit Gieten duurde 21 minuten en 9 seconden minuten. „Het is mooi geweest“, sprak Vroemen.

Het was een eresaluut dat er mocht zijn. Atleet Simon Vroemen, de man die de steeple-chase tot een kunstvorm heeft verheven, nam afscheid in een wedstrijd met 15.000 deelnemers en waar tienduizenden mensen naar kwamen kijken. De prima prestaties van atleten als Eliud Kipchoge, winnaar in 17 minuten en 24 seconden, en Hilda Kibet, beste vrouw in 20.17, werden overschaduwd door de laatste meters van Vroemen.

Hij liep ze pijnvrij, de laatste 6437 meter van zijn carrière. Maar hij was niet in staat tot een topprestatie. Hij bleef in de buurt van zijn vriendin Adrienne Herzog, om zijn achillespees niet te zeer te belasten. „Ik hoop dat ik haar bij kan houden“, zei hij ’s morgens nog. „Want ik kom tot de ontdekking dat zij ook heel hard kan lopen.“

Vroemen stopt, omdat hij niet nog vier jaar wil doorgaan met atletiek op het allerhoogste niveau. Het echte hoogtepunt, dat had deze zomer moeten komen, op het Europees kampioenschap in Gothenburg. Maar een voedselvergiftiging maakte dat hij op de dag van de finale moest afzeggen. Het is, zo zegt hij, zijn ‘allerdiepste dieptepunt’. „Het doet zo verschrikkelijk pijn om op zo’n manier te moeten afhaken. En weet je, ik zou die titel gepakt hebben. Want ik was in bloedvorm.“

Vroemen wilde die Europese titel om zijn erelijst compleet te maken. Hij is Europees recordhouder op de 3000 meter steeplechase. Dat record liep hij vorig jaar op de Van Damme Memorial in Brussel (8.04.95). Hij noemt het nu het hoogtepunt van al die jaren topatletiek. „Iedereen denkt dat het de zilveren medaille is van het EK in 2002. En dat was op zich ook een mooi moment. Maar ik kon die medaille niet vieren, omdat ik zo ziek was dat ik in de laatste meters nog werd ingehaald. Op 12 honderdste van een seconde was ik Europees kampioen! Twaalf honderdste verschil tussen feest en teleurstelling.“

Dus noemt hij het Europees record zijn persoonlijke hoogtepunt. „Ik had dat record al, toen liep de Fransman Tahri precies dezelfde tijd, dus moest ik het delen. Maar dan kennen ze Simon Vroemen niet. Ik wilde dat record terug. En het lukte. Toen was ik euforisch. Dat is wat je noemt een hoogtepunt.“

Vroemen stopt met de wedstrijdatletiek, maar hij blijft wel actief. Zo werd hij gisteren in Groningen benoemd tot Lid van Verdienste van de KNAU, de atletiekbond. Adel verplicht. En hij is lid van de atletencommissie van de Europese Atletiekfederatie (EEA). Daar wil hij de komende maanden ijveren om alle verdachte records uit de boeken te laten schrappen. En hij wil dat de atleten meer macht krijgen.

Daarnaast kan Vroemen zich geen leven voorstellen zonder hardlopen. „Ik zie nu zo vaak mensen hun kilometers lopen in de bossen. Lekker, zonder druk. Zonder die focus van altijd maar weer moeten denken aan het volgende kampioenschap. Lekker hardlopen. Lijkt me heerlijk.“

De spikes hangen dus in de wilgen. Maar de loopschoenen staan klaar in huize Vroemen in Gieten. Alleen zal hij nog geduld moeten betrachten. Want de hardnekkige achillespeesblessure noopt hem om zeker nog vijf weken absolute rust te houden. „Die pees moet eerst fit worden om echt te kunnen gaan afbouwen.“ Het afscheid werd gisteren luister bijgezet door zes oude tegenstanders uit de steeple-chase. Ze waren speciaal naar Groningen gekomen om ‘onze oude rivaal Simon’ uit te luiden. Spanjaard José Luis Blanco: „In de wedstrijd waren we tegenstanders. Maar Simon is een geweldige collega. Hij is goed, hij is eerlijk, het was een prachtige tegenstander om tegen te lopen. Dus was het normaal dat ik hier naar Groningen kwam.“

Source: De Stem

4 MIJL IN TEKEN AFSCHEID VROEMEN

De 4 mijl van Groningen stond zondag geheel in het teken van Simon Vroemen. De steeple chaser nam vlakbij huis afscheid van de internationale atletiek. Winnaar van het evenement was, voor de derde keer op rij, Eliud Kipchoge (Ken). Gert-Jan Liefers en Adriënne Herzog kwamen als eerste Nederlanders over de finish. Bij de vrouwen prolongeerde Hilda Kibet (Ken) haar zege. 15.000 mensen hadden zich ingeschreven voor de loop.

Na een jarenlange carrière op wereldniveau werd het voor de 37-jarige Vroemen tijd om te stoppen. Al tijden wordt hij gekweld door een ernstige blessure, waardoor hij zijn laatste wedstrijden niet heeft kunnen lopen zoals hij wilde. Hij ging voor goud op de EK in Zweden, maar kon door een voedselvergiftiging niet starten in de finale. Daarna startte hij in de topwedstrijden van Zürich en Brussel, maar daar speelde zijn achillespees hem te veel parten. Na zes weken geen meter gelopen te hebben, stond hij, in een singlet met zijn naam erop, vlakbij zijn woonplaats Gieten aan de start van de 4 mijl. Liep hij hier vorig jaar nog 19.13 minuten, dit jaar werd hij 38ste in 21.09. Het maakt hem niet uit. Door het lagere tempo kon hij optimaal genieten van de massa publiek langs het 6437 meter lange parcours.

Na een imponerende tijd als topatleet, hij verbrak vorig jaar nog het Europees record op de steeple en werd in 2002 tweede op de Europese kampioenschappen, lijkt hij er vrede mee te hebben dat het erop zit. ‘Ik ben met niet al te veel talent gewoon maar begonnen, en nu ben ik trots op wat ik heb bereikt’, vertelt hij. Na de wedstrijd in Brussel, waar hij bij elke pas pijn had in zijn achillespees, heeft hij geen horde meer aangeraakt. ‘De horden in mijn tuin klagen dat ze geen aandacht meer krijgen. En eigenlijk mis ik het best wel’, besluit Vroemen. Om haar waardering voor hem te tonen voor alles dat Vroemen heeft gepresteerd, heeft Henk Stevens hem namens de atletiekunie benoemd tot lid van verdienste van de KNAU.

Source: Barbara Kerkhof

Pictures

Reactions on this newsitem

Your reaction on this newsitem